ระยอง บ้านเพ ทำไม “ฮิ” ด้วย (ฮิ!)

“บ้านเพ ระยอง เขาว่า ฮิ สั้น” เป็นข้อความที่นักท่องเที่ยวที่เดินผ่านร้านเสื้อยืดที่ระลึก ในตลาด(เทศบาล)บ้านเพ อ่านแล้วต่างคนต่างแอบยิ้ม บ้างก็ถึงกับปล่อยเสียงฮาออกมาทั้งกลุ่มพร้อมกันทันทีที่เพื่อนในกลุ่มอ่านจบ ขณะที่เดินมาที่หน้าร้านดังกล่าว แล้วเคยสงสัยกันป่ะว่าทำไม บ้านเพ หรือระยองเนี่ย เขาต้องมี “ฮิ” กันด้วย หมายความว่าตอนพูดนะ อย่าคิดเป็นอย่างอื่นๆ (นั่นแน่รู้นะคิดอารายอยู่) สังสัยกันใช่มั๊ยล่ะ โอเค ในฐานะคนเพจะเล่าให้ฟัง

จริงๆ แล้ว คนเพ หรือคนระยองเราเนี่ย ก็ไม่ใช่ว่าจะพูดแล้วต้องลงท้ายด้วยคำว่า “ฮิ” กันไปเสียทุกครั้งร่ำไปหรอก จะมีอยู่บ้างก็บางประโยคเท่านั้นแหละ โดยเฉพาะประโยคที่เป็นประโยคคำถามที่ต้องการถามย้ำเพื่อความแน่ใจ ว่า “อะไรฮิ” ความหมาย ถ้าออกแนวสุภาพ หรือย้อนยุคเหมือนในละครหน่อย ก็คือ “อะไรหรือครับ(ท่านเจ้าคุณฯ)…” สุภาพน้อยลงหน่อย ก็ “อะไรนะ(ครับ/คะ)” แบบชาวบ้านก็ “อะไรซิ/นะ” แต่ระยอง หรือ คนเพอย่างเราๆ ไม่ถนัด(ปาก) ที่จะพูดอย่างนั้น ก็เลยออกแนวรวบๆ เสียง ว่า “อะไรฮิ” เวลาออกเสียง เสียงต้องออกมาจากลำคอ จริงๆ แล้วผมว่ามีอยู่ไม่กี่คำหรอก เท่าที่จะพอนึกออกนะ ก็จะมีคำว่า “ดูฮิเนี่ย ว่าเป็นยังไง…” อันนี้ออกแนวไม่ค่อยใจ พูดเร็วๆ กระชากๆ เสียงนิดหน่อย  ต่อไป “ไหนขอดูหน่อยฮิ ว่าเป็นไง…” อันนี้ออกแนวอยากรู้อยากเห็น

ใครนึกออกมากกว่านี้ช่วยคอมเมนท์มาด้วยก็แล้วกันครับ คำถามอื่นๆ ที่คล้ายกับคำว่า “อะไรฮิ” ก็น่าจะเป็น “ไปไหนมาฮิ”  “ไปไหนฮิ” ก็อย่างที่ผมบอกไว้แต่แรกแหละว่า จะใช้ลงท้ายประโยคคำถามที่เราถามซ้ำ เพื่อความแน่ใจ คืออาจจะไม่ได้ยินเรื่องที่สนทนากันจริงๆ หรืออาจจะได้ยิน แต่ต้องการถามซ้ำเพื่อความแน่ใจอีกครั้ง อย่าคิดเป็นอย่างอื่นล่ะ ฮ่าๆ

สำหรับคำว่า “ฮิ” ที่ลงท้ายบทสนทนา หรือคำถามของคนระยองที่ผมพูดถึง ก็จะมีความแตกต่าง กันออกไป หนักบ้าง เบาบ้าง ตามสำเนียงของแต่ละพื้นที่ ไม่ว่าจะเป็นทางบ้านค่าย ทางวังจันทร์ ทางนาตาขวัญ ทางตะพง ทางกะเฉด ทาง สองสลึง ทางสามย่าน ทางในไร่ ทางขวากลิง ฯลฯ สำเนียงภาษาและการใช้คำว่า “ฮิ” ก็แตกต่างกันออกไปอย่างที่ว่า แต่ก็มีเสน่ห์ไม่แพ้กัน ว่างั้น คิคิ (เสียงหัวเราะแบบอินเทรนด์สุดๆ) สมัยวัยรุ่นๆ ที่เข้าไปเรียนในกรุงเทพฯ พอเพื่อนรู้ว่าเรามาจากจังหวัดระยองมันก็พากันล้อว่า “ระยองฮิสั้น” ก็แอบเคืองๆ คนล้ออยู่เหมือนกัน

แต่ไม่นานความรู้สึกนั้นก็เปลี่ยนไปเป็นอีกแบบ กลายเป็นรู้สึกว่า ภาษาพื้นบ้านเรา ภาษาระยอง ภาษเพ มีเอกลักษณ์ในตัวเองอย่างไม่ตั้งใจ เป็นไปโดยธรรมชาติ ในตอนที่เราคุยกันเองเราจะไม่รู้ตัวหรอกว่ามันมีเสน่ห์ แต่เมื่อไรก็ตามที่เราคุยกัน คนจังหวัดอื่นเขา(แอบ)ได้ยินเขาก็จะแอบยิ้มให้กับสำเนียงเหน่อๆ น่ารักๆ ที่เราคุยกัน โดยเฉพาะคำว่า “ฮิ” ที่ได้ยินบ้างเป็นบางครั้งแม้ไม่บ่อยเท่าที่กับที่เขาเคยตั้งความหวังว่าคนระยอง หรือคนเพจะต้องพูดแล้วลงท้ายด้วยคำว่า “ฮิ” ไปซะทุกครั้ง แต่อย่างน้อยๆ ก็ทำให้เขาได้พิสูจน์ด้วยหูของตัวเองว่า คนระยอง หรือคนเพ “ฮิ” สั้น…. หุหุหุ (ตูจะไปเล่าให้เพื่อนฟัง เย้)

ไม่อยากให้ลูกหลานบ้านเพดูถูกภาษาถิ่นของเราเอง และอายที่จะพูดออกมา เพราะอย่างน้อยๆ เวลาที่ใครเขาถามเราว่า เราพูดได้กี่ภาษา เราจะได้ตอบเขาได้อย่างเต็มปากเต็มคำ ภาคภูมิใจสุดๆ ว่า “หนูพูดได้สองภาษาค่ะ ภาษาเพ กับภาษากรุงเทพฯ” อะจ๊ากกกก!

จบแล้วฮิ!  (หมายความว่าจบแล้วซิ หรือจบแล้วนะ  หรือถ้าวัยรุ่นหน่อยก็จบแล้วเด๊ะ )

Copyright © 2017. All rights reserved.